Sticky shit

Ik heb soms moeite met het nemen van simpele beslissingen. Neem ik een cappuccino of een espresso bij mijn appeltaart? Doe ik naar een feestje verstandige platte schoenen aan of pijnlijke maar prachtige killer heels? Moet ik mijn kinderen als ze vervelend zijn slaan of wurgen? Ik wik en weeg en duw de beslissing zo lang voor me uit dat de appeltaart op is, het feest voorbij en de kinderen al lang weggerend.

Ik kan als organizer gelukkig wél heel goed beslissingen nemen over spullen. Gelezen tijdschriften? Meteen de deur uit. Kleding in een maat te groot of te klein? Die gaan hup in tas voor de volgende kledingruilparty (maak notitie: kledingruilparty organiseren). Na veertien, eh, inmiddels zestien verhuizingen leer je het wel af om overtollige ballast met je mee te torsen.

Toch ken ik best wel veel mensen met een huis vol uitgestelde beslissingen. Ze hebben busladingen vale flutromannetjes die ze nooit meer lezen, kijken tegen onooglijke half afgetimmerde kasten aan en graaien dagelijks in een kledingkast vol miskopen. Als organizer ga ik dan met ze zitten en probeer te bepalen wat nut en waarde heeft, maar als je dat niet gewend bent, ben je na een uurtje beslissen over je spullen wel uitgeluld. Die rommel heeft er dertig jaar over gedaan om zich in je huis te verzamelen, die heb je er niet in een middag weer uit.

Dus heb ik het stickersysteem bedacht. En het werkt! Ik werd vandaag gebeld door een vriendin met een notoire verzameldrift die al een tijdje enthousiast met haar kinderen aan het stickeren is geslagen. Het principe is simpel: je plakt een rode sticker op spullen die echt weg mogen, en een blauwe sticker op twijfelgevallen. Groen is voor de spullen die zeker mogen blijven, maar die je misschien beter ergens anders op kunt bergen. Neem de tijd, maar stel jezelf een deadline (einde van de maand) geef alle gezinsleden een velletje stickers. Iedereen beplakt alleen zijn eigen spullen, om moord en doodslag te voorkomen. Wat ik je zeg, het wérkt! Blauwe stickers worden bij nader inzien toch rode stickers, die ellendige zelf getimmerde rotkast wordt door het hele gezin weggestemd en aan het einde van de maand staat er een berg puin bij het grofvuil en een fijne donatie aan de kringloopwinkel.

Kortom, heb jij ook moeite met beslissen over spullen, koop dan een velletje stickers en leef je uit. Let op, stickers zijn niet geschikt voor het nemen van beslissingen over koffie, schoenen, lijfstraffen of echtgenoten.

Go get 'm tiger!

Vrijdag was ik bij de lancering van Basta, een geweldig nieuw blad voor A-ouders. Da's een nieuwe term die ervaringsdeskundige Tatum Dagelet heeft bedacht voor Alleenstaande Ouders, want dat vond ze zo sneu klinken. Klopt Tatum, als we iéts niet zijn, is het sneu.

Ik kijk met open mond naar de single moms om mijn heen, die vaak financieel behoorlijk klem zitten, tien ballen tegelijk in de lucht houden en dan toch nog leuke wijven zijn. En ik vind mezelf ook best een stoere chick als ik mijn afvoer sta te repareren of mijn computer weet te doorgronden. Heb ik geen vent meer voor nodig. Heeft wel een jaartje gekost overigens.

In dat jaartje heb ik ook heel wat single daddies leren kennen, en ik zie dat die ook aardig moeten buffelen. Zij hebben over het algemeen minder financiële problemen, maar meer praktische. Want waar ik mijn ex vooral nodig had voor het doen van klusjes, hadden de daddies vaak een vrouw die hun halve leven voor ze organiseerde. Dat doen vrouwen nu eenmaal, dominante krengen die we zijn.

Ga d'r maar aan staan om ineens een volledige huishouding met deeltijdkids te voeren als je dat niet gewend bent. Ik stuitte op daddies met een koelkast vol schimmelsporen (en een halve diepvriespizza, wegens ernstig gebrek aan kooktalent) daddies met roze onderbroeken (wasje mislukt) en daddies die geen idee hadden wat je in het weekend met je kids kunt doen (jezus paps, alwéér naar de speeltuin?)

Aangezien ik van huis uit ook zo'n dominant organisatiemonster ben (het is zelfs mijn werk geworden), heb ik de handen uit de mouwen gestoken om deze daddies weer op de rails te helpen. Ik heb huishoudschema's gemaakt, kasten uitgemest, eenvoudige recepten uitgewisseld en vooral heel veel praktische tips gegeven.

Ik heb één daddie zelfs in een nieuwe garderobe gestoken, zodat ie weer goed gekleed op milf-jacht kan gaan. Go get 'm tiger! Grote dank en een bescheiden inkomen was mijn deel. Het voelt zó goed om te kunnen helpen. Mijn favoriete daddie betitelde me als een 'the nanny voor mannen' omdat ik 'm streng maar liefdevol de goede weg had gewezen. Kortom, vanaf nu ga ik door het leven als 'The Manny'

Ik zie het helemaal zitten, mijn leven als Manny. Ik droom van en werk hard aan een workshop voor daddies, met een bijpassend boekje en natuurlijk een website... Dit gaat er allemaal komen, ik weet het zeker. En daar heb ik nou toevallig wél een paar mannen voor nodig! Lieve A-papa's van Nederland, laat het me weten als je Eerste Hulp Bij Scheiding nodig hebt....